سابقه و هدف: دیابت یکی از مهمترین مشکلات بهداشتی جهان محسوب می شود. علی رغم اینکه در بسیاری از بیماری ها پزشکان بیماری را کنترل می کنند و بیمار مصرف کننده ای غیر فعال است، اما بیماری دیابت یکی از بیماری هایی است که سهم عمده درمان آن بر عهده خود بیمار است. برای نشان دادن اهمیت خود مراقبتی در کنترل قند خون بیماران دیابتی، این مطالعه با هدف تاثیر برنامه خود مراقبتی بر کاهش هموگلوبین  (HbA1C) A1C بیماران دیابتی شهر اصفهان انجام شد.روش بررسی: این مطالعه یک پژوهش نیمه تجربی است که در آن 60 بیمار دیابتی نوع 2 پس از انتخاب، به طور تصادفی در دو گروه آزمون (30 نفر) و شاهد (30نفر) قرار گرفتند. گروه آزمون پس از 4-3 جلسه آموزش خودمراقبتی در مورد تزریق انسولین و مصرف دارو، رژیم غذایی، کنترل گلوکز و ... به مدت 3 ماه پیگیری شدند و به منظور کنترل اجرای برنامه آموزشی چک لیست هایی در اختیار آنها قرار می گرفت که هر دو هفته یک بار جمع آوری و کنترل می شد. در این مدت گروه شاهد به روش معمول به مراقبت می پرداختند. معیار کنترل مراقبت از خود در بیماران، اندازه گیری هموگلوبین A1C بود که قبل و بعد از مداخله اندازه گیری شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که میزان هموگلوبین A1C در دو گروه قبل از مداخله تفاوت معنی داری نداشت، ولی پس گذشت 3 ماه از مداخله، در گروه آزمون کاهش معنی داری مشاهده شد.نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد خودمراقبتی در بیماران دیابتی نقش بسزایی در کنترل دیابت و کاهش هموگلوبین A1C دارد؛ بنابراین آموزش این نوع مراقبت حایز اهمیت خواهد بود.

در این تحقیق برای تعیین مقادیر طبیعی هموگلوبین A1C در سگهای به ظاهر سالم نژاد شینلو از 45 قلاده سگ استفاده شده است که 30 قلاده نر و 15 قلاده ماده بودند. برای اندازه گیری هموگلوبین A1C از کیت های آماده اندازه گیری هموگلوبین A1C به روش کلریمتریک استفاده شد. در این روش هموگلوبین  A1C در معرض اسید ضعیفی مثل اسیداکسالیک هیدرولیز شده و -5 هیدروکسی متیل فورفورال آزاد می شود. سپس پروتئینها به وسیله اسید تری کلرواستیک رسوب داده می شوند و مایع رویی با اسید تایوباربیتوریک وارد واکنش شده و محلول رنگی ایجاد می کند که جذب آن در طول موج 443 نانومتر اندازه گیری می شود. میانگین و انحراف معیار در کل جمعیت سگهای مورد مطالعه 5.64± 0.95 برآورد شده و میزان هموگلوبین A1C در سگهای نر و ماده اختلاف معنی دار نداشت و از نظر گروه های مختلف سنی نیز اختلاف معنی داری مشاهده نگردید.

زمینه و هدف  اخیرا استفاده از آزمایش هموگلوبین A1C بعنوان پیش بینی کننده دیابت بارداری مورد بررسی قرار گرفته و نتایج متفاوتی را نشان داده است. این مطالعه با هدف تعیین نقطه برش و بررسی توان هموگلوبین A1C در پیشگویی قبل از هفته 20 حاملگی انجام شد.روش بررسی   مطالعه حاضر از نوع بررسی مقطعی بود که بر روی 300 زن باردار در زاهدان در سال 1402 انجام شد. برای تمام زنان باردار در ابتدای مطالعه اندازه گیری سطح هموگلوبین A1C و در هفته 24 تا 28 بارداری آزمایش OGTT انجام شد. داده های حاصل از این مطالعه با استفاده از نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل گردید. با توجه به نتایج نرمال یا غیر طبیعی بودن بودن  HbA1C و OGTT، حساسیت (توانایی آزمون در تشخیص درست همه موارد درگیر)، ویژگی (توانایی آزمون در تشخیص درست همه موارد نرمال) ارزش اخباری مثبت و ارزش اخباری منفی تست  HbA1C محاسبه شد. جهت یافتن نقطه برش تشخیصی HbA1C در پیشگویی دیابت بارداری از OGTT به عنوان تست طلایی تشخیص در منحنی  ROCاستفاده شد. سطح معناداری در مطالعه حاضر 5 درصد بود.یافته ها  میانگین سنی افراد مورد مطالعه 49/5±56/27 سال بود. 101 نفر (7/33 درصد) از زنان باردار به دیابت بارداری مبتلا شدند. در این مطالعه آنالیز منحنی ROC نشان داد که سطح زیر منحنی عدد  85/. است (حدود اطمینان 95%، 89-82). همچنین بر اساس آنالیز ROC، هموگلوبین A1C با نقطه برش 6/5 درصد دارای میزان حساسیت 3/71 درصد و ویژگی 94 درصد و همچنین ارزش اخباری مثبت 88 درصد و منفی 86 درصد بود.نتیجه گیری   در نهایت در مطالعه حاضر مشخص گردید که انجام هموگلوبین A1C در سه ماهه اول بارداری تستی با حساسیت و ویژگی بالا جهت پیشگویی دیابت بارداری است.

اندازه گیری پروتیین های گلیکوله شده در پایش بلند مدت گلوکز خون به ویژه در مورد بیماران دیابتی کاربرد دارد. امروزه یکی از فناوری های مرسوم در جداسازی و شناسایی این نوع پروتیین ها، استفاده از تبادل گرهای کاتیونی به شکل ستون های میکرو است. یکی از انواع این رزین های سنتزی بر پایه پلی بوتیل متاکریلات است.در این مطالعه، رزین بر پایه پلی بوتیل متاکریلات با استفاده از روش پلیمریزاسیون تعلیقی با ساختارهای شیمیایی و فیزیکی گوناگون سنتز و تعیین هویت شد. اسپکتروسکوپی FTIR حضور گروه های اسیدی کربوکسیلیک را در رزین تایید کرد. با استفاده از دستگاه تعیین سطح ویژه (BET) و میکروسکوپ روبشی الکترونی (SEM) به ترتیب سطح ویژه ذره های رزین تعیین و ماکروپور بودن رزین نشان داده شد. اسپکتروسکوپی UV/VIS برای تعیین قابلیت رزین در جداسازی هموگلوبین A1c استفاده شد. سرانجام مناسب بودن رزین تعویض یون کاتیونی سنتز شده با ساختاری ماکرو پور و ظرفیت تبادل یون 3.083 میلی اکی والان بر گرم رزین خشک، در جداسازی HbA1c نشان داده شد.

زمینه و هدف: اطلاعات موجود درباره اثر قند خون قبل و بعد از غذا بر هموگلوبین HbA1C به عنوان استاندارد طلایی در کنترل قند خون در بیماران دیابتی ناکافی می باشد. لذا این مطالعه با هدف بررسی رابطه قند خون قبل و بعد از غذا و تعدادی از فاکتورهای زمینه ای با HbA1C در بیماران دیابتی تیپ 2 مراجعه کننده به مرکز تحقیقات دیابت کرمانشاه انجام شد.روش بررسی: این مطالعه تحلیلی مقطعی بر روی 173 بیمار دیابتی تیپ 2 به روش نمونه گیری آسان و مبتنی بر هدف انجام شد. ابتدا پرسشنامه ای حاوی اطلاعات زمینه ای تکمیل گردید و سپس برای سه ماه متوالی، هر 2 تا 4 هفته قندخون بیماران در سه نوبت ناشتا، 2 ساعت پس از صبحانه و ساعت 4 عصر و HbA1C در پایان سه ماه اندازه گیری گردید و نتایج با استفاده از نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد و بیماران بر اساس HbA1C به سه گروه قراردادی تقسیم شدند.یافته ها: در این مطالعه در کل و هر سه زیرگروه مورد نظر هر سه قند ناشتا، 2 ساعت پس از صبحانه و ساعت 4 عصر با HbA1C رابطه داشته اند. ضریب همبستگی برای قند ناشتا (P<0.0001) r=0.749، برای قند 2 ساعت پس از صبحانه (P<0.0001) r=0.754 و برای قند ساعت 4 عصر (P<0.0001) r=0.811 می باشد. همچنین طول مدت ابتلا (P<0.0001) r=0.363 و نوع درمان  (P<0.0001) r=0.338با HbA1C رابطه داشته است. ولی بین سن، جنس، BMI، سابقه فامیلی و میزان تحصیلات با HbA1C رابطه معنی دار مشاهده نشد.نتیجه گیری: علی رغم این که هر سه قند ناشتا، 2ساعت پس از صبحانه و ساعت 4 عصر با HbA1C رابطه دارند ولی بیشترین رابطه را قند ساعت4  عصر با HbA1C داشته است و قندهای غیر ناشتا نیز به اندازه قند ناشتا بر روی HbA1C تاثیر دارند.

0

زمینه و هدف: آمپوتاسیون های اندام تحتانی از جمله انواع شایع عوارض مورد مشاهده در بیماران دیابتی محسوب می گردند. بیماری دیابت احتمال خطر آمپوتاسیون های اندام تحتانی را افزایش می دهد، اگرچه مطالعات اپیدمیولوژیک رابطه مثبت بین بالا بودن قند خون و احتمال آمپوتاسیون های اندام تحتانی را نشان داده اند، وسعت اثرات عدم کنترل مناسب قند خون بر این عارضه، که یکی از پرهزینه ترین عوارض دیابت است، را به خوبی بررسی نکرده اند. مواد و روش ها: در این مطالعه مشاهده ای که به صورت یک بررسی توصیفی تحلیلی مقطعی انجام گردید. تعداد 100 نفر از بیماران مبتلا به پای دیابتی مراجعه کننده به بیمارستان شهدای تجریش (مرکز ارجاعی بیماران پای دیابتی) در سال های 93 و 94 به صورت در دسترس انتخاب شدند و ارتباط بین میزان هموگلوبین A 1 C و نیاز به انجام آمپوتاسیون اندام تحتانی در آنها بررسی گردید. یافته ها: با توجه به نتایج به دست آمده، میانگین مدت بیماری در افراد مورد بررسی 12.09±4.9 سال بود. در مطالعه پیش رو 26 درصد از بیماران منجر به آمپوتاسیون اندام تحتانی شده اند. میانگین هموگلوبین A 1 C در گروهی که آمپوتاسیون داشتند 8.5±1.3 و در گروه بدون آمپوتاسیون 7.9±1.1 بود که اختلاف آماری معناداری را نشان می داد (P=0.016). توزیع فراوانی محل آمپوتاسیون بر اساس هموگلوبین A 1 C در بیماران مورد بررسی تفاوت آماری معناداری نشان نمی داد (P>0.05). نتیجه گیری: بر اساس نتایج حاصل از مطالعه پیش رو که به صورت توصیفی انجام شده است، نشان داده شده که میزان هموگلوبین A 1 C بصورت معناداری در بیماران منجر به آمپوتاسیون اندام تحتانی بالاتر بوده است. اگرچه با توجه به نحوه طراحی مطالعه نمی توان رابطه کمی میان هموگلوبین A 1 C و پیشرفت به سمت آمپوتاسیون اندام تحتانی را گزارش کرد، ولیکن به خوبی نشان داده شده که ارتباط معناداری میان هموگلوبین A 1 C و آمپوتاسیون اندام تحتانی وجود دارد. پیشنهاد می شود که در مطالعات آتی میزان اثر پایین آوردن هموگلوبین A 1 C بر روی کاهش میزان آمپوتاسیون اندام تحتانی بررسی گردد، تا از این مارکر سرمی در دسترس در مراکز درمانی جهت پیش بینی آمپوتاسیون اندام تحتانی بهره برداری شده و در نهایت کاهش این عارضه را شاهد باشیم.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.